L' Oiseau En Cage Revera des Nuages


Gij zijt als van gisteren.

Beste

Want dat zijt ge, een mens op z’n best.

Gij waart van vroeger. Ge waart heel lang van vroeger en daarna soms van soms. Soms als in niet erg vaak. hier en daar. zo nu en dan. Soms als in een glimlach aan de andere kant van de straat, een schouderklop, een koffie uit een automaat. een klein bericht dat ik jouw dag goed maak.

Gij zijt nu meer dan ooit als van gisteren. Als in niet lang geleden. Of lang geleden maar nog steeds dicht en zacht. Als in niet moeilijk en tevreden en daar. Altijd daar.

Vroeger is te lang geleden. Gij maakt ook míjn dag, vandaag. Morgen.

Tot straks.

Advertenties


Zout ge willen

‘Zout ge willen oud worden met mij?’ Ik glimlach en hij trekt zijn mondhoeken wat naar beneden en houdt zijn hoofd schuin. Hij wil zeggen of schreeuwen ‘nee’ of ‘laten we daar nog niet aan denken’ of beter: ‘daar had ik nog nooit aan gedacht’. Oud worden is niets voor hem en soms ook niets voor mij, al tekent de tijd nog niks op onze gezichten af. Hij wacht, blaast de rook uit zijn mond in wolkjes weg en ik teken vraagtekens met mijn ogen in de lucht. ‘Niet oud worden,’ zegt hij met lichtjes in zijn ogen ‘wij blijven Forever Young, hé baby’.



De zinnen
27/07/2011, 10:25
Filed under: geschreven, Te zien en te horen | Tags:

L’Oiseau begon met een nieuw ‘Project’, naast haar eigen plekje hier. Ze brengt een paar schitterende frisse schrijfsters bij elkaar in ‘De Zinnen’.

De Zinnen is een probeersel.

Het idee van een schrijverscollectief (of noem het een verzameling van mensen met liefde voor de zinnen, voor het schrijven) doolde al een tijd in mijn hoofd rond en komt eindelijk tot uiting in dit ‘project’.
Het is een spel, een aanvullen van ‘schrijvers’ onder elkaar. Het is een nieuwe uitdaging, een nieuw begin van iets waar we al lang mee waren begonnen. Omdat het nieuw is, wankelt het hier en daar misschien nog een beetje, wij moeten nog samen leren lopen, elkaar beter leren kennen en elkaar een gezicht geven. We bestaan uit een klein aantal mensen en werken op deze blog, zodat het ook een ‘tentoonstelling’ wordt van het op elkaar inspelen, het aanvullen van een idee, voor ons, voor hen en vooral ook voor u.
Wij gooien wat woorden heen en weer, inspireren of verwarren elkaar en proberen maar wat. We zien wel waar we uitkomen, wat er wordt geschapen.

“Hij kon liefhebben als een vaart, zonder stoppen. Zij werd er bang van, soms, bij tijden als het warm genoeg was om ander vlees te zoeken.

Hij was daarentegen zacht en zoet, zijn hart week. Zijn zoenen werder liever naarmate de jaren versleten en haar vingers zacht uit zijn krullen begonnen te vallen. Hij hield haar voor zichzelf, of probeerde dat toch. Hij was in de ban van haar, zelfs als ze sliep. Hij kon uren naar het bonzen van haar lippen of het zacht deinen van haar ademen kijken. Ze was nooit echt van hem, al had ze hem haar woord gegeven. Hij was de vogel voor zijn kat. ” Lees wat haar vriendinnen verder schreven.