L' Oiseau En Cage Revera des Nuages


Wat ik zou willen dat ge voelde bij ons afscheid

Gij lief mens, zegt ze en ze klopt het verdriet met hopen uit haar jas. Gij schoon mens. Haar ogen kijken uitgelopen zoals de schmink op haar gezicht. Ze is mooi als ze huilt. Niet veel mensen, maar zij wel. En als ze naar me toe komt en haar handen om me heen slaat met haar haren kriebel in mijn gezicht, ruik ik de zee. Een zoute zee vol tranen. Een zee vol verdriet dat ze een klein beetje, hier bij mij, in mijn hart en in mijn handen en in het gemis van haar warmte achterlaat.

ps. Ik laat u los.

Voor het vergeten, omdat we daar nooit goed in zullen zijn.

Voor haar, omdat ze een mooi schoon mens is. en echt. en ze minstens evenveel de ‘ze’ hier kon zijn.



Gij zijt als van gisteren.

Beste

Want dat zijt ge, een mens op z’n best.

Gij waart van vroeger. Ge waart heel lang van vroeger en daarna soms van soms. Soms als in niet erg vaak. hier en daar. zo nu en dan. Soms als in een glimlach aan de andere kant van de straat, een schouderklop, een koffie uit een automaat. een klein bericht dat ik jouw dag goed maak.

Gij zijt nu meer dan ooit als van gisteren. Als in niet lang geleden. Of lang geleden maar nog steeds dicht en zacht. Als in niet moeilijk en tevreden en daar. Altijd daar.

Vroeger is te lang geleden. Gij maakt ook míjn dag, vandaag. Morgen.

Tot straks.



Gij kunt nog voor iemand leven

Lief

“Ge zijt een kind van uitersten,” zei ze. “Als ge kiest, springt
ge. Gij gooit u in een nieuw verhaal, gij kunt voor iemand leven.”

De kern van wat ze zei was wat mij het meeste raakte. Ik was
voor hem een stukje hemel geweest, of dat gevoel had hij mij gegeven. Van het
begin tot het eind en zelfs nog een stukje daarna. Dat zelfs als wij niet samen
waren, de wereld mocht weten dat hij van mij hield. Zijn ogen blonken en mijn
buik deed pijn van verlangens als hij naar me toe kwam. Hij sliep met mij in,
hij leefde van mij en ik van hem. Ze zegt dat het niets met hem te maken heeft,
dat vroeger. Het is een gevoel waar geen woorden voor zijn, dat niet met de
ratio te vatten is. Het land waar wolken geboren worden, zo noem ik het. Als
in: ‘Je moet er geweest zijn, om te weten hoe schoon het er is.’

Er waren dingen die ik nu nooit zal begrijpen. Hoe ik in jouw
aanwezigheid plots dingen niet meer goed kan en zo afhankelijk word. Nu meer
dan ooit. Dat ik je bijna niet raak, dat ik ga vervelen, soms. En boven alles,
dat jij – in dit leven – mij minst nodig hebt. Ook al hebben wij mensen nodig,
om graag te zien, het lijkt niet sterk genoeg. Het is een liefde die niet nog
eeuwen lijkt te duren.

Het lag in het begin al vast, dat ik nooit jouw wereld zou
zijn. En als ik vraag om harder van me te gaan houden tot het pijn doet, weet
je niet waarover ik het heb. Ik wil anders zijn, ik wil geen keuze zijn maar
een gevoel. Ik wil dat je mij de jouwe noemt, dat ik de jouwe ben – ook al zijn
wij nooit helemaal en onvoorwaardelijk van elkaar. Ik spring als ik kies. Ik
heb lief tot het pijn doet en ik weet dat het soms erg lastig is.

Ik weet al lang dat ik jouw hemel niet ben. Als dat nu niet
zo is, dan is dat straks helemaal niet zo, zegt ze, want liefde slijt een
beetje dus moet je marge hebben. En marge hebben wij niet, ik zie het aan hoe je
het lastig vindt handen vast te houden bij het wandelen, of kusjes te geven als
de wereld het kan zien. Hoe je in je rationaliteit de schoonheid soms vergeet
of de waarde van ons. En hoe verloren dat ik soms ben, dat ik jou zo nodig heb.

Ik ben warm met koude handen. Jij bent warm met muren om je
heen. Ik hou van jou, meer dan ik zou kunnen zeggen, maar ik heb meer nodig dan
dit. Ik geloof dat ik een meisje van gemis ben en van uitersten.

Ik gooi mij in uw armen, zei ze.

Ik kan voor iemand leven.

Mijn Allerliefs



Brieven 5

Lief

Leven is ademhalen, is liefhebben en vasthouden. Het is doorgaan en durven stilstaan, het is hartelijk kunnen lachen en schuilen bij intens verdriet. Het is zacht lopen op kousenvoeten om het schone niet wakker te maken en het is een stevig tred om beslissingen te nemen. Leven is bloed dat stroomt, een lijf dat ademt en geurt en een hart dat bonst. Leven is durven springen.

Laten we nog niet denken aan het splitsen. Laten we niet denken aan het scheiden. Aan hoe we elkaar zouden herinneren, want een gevoel herinneren we vast niet lang, het zijn de daden die langer blijven bestaan. Maar als je het zou willen weten; ik bewaar alleen mooie dingen. Ik ben verzamelaar. Laten we niet praten over doodgaan en verliezen, ik ben een slechte verliezer en vooral erg bang. En laten we niet praten over wat we nog niet weten, want onzekerheid werkt op mijn gemoed.

Wij zijn als het beste van elk van ons. Liefde duurt langer dan wij denken. Wij duren nog veel langer want wij zijn beter samen dan alleen. Leven is durven springen en ik spring graag met jou.

Mijn liefs

Vogel, de uwe

 



De brieven V

Ik wou dat je niet in mijn dromen kwam.
Zelfs niet voor even en zelfs niet als de postman,
of een vreemde met een ander verleden.
Mijn dromen waren jou allang vergeten.
Of dat hadden ze gemoeten.



De brieven II

Lief

Ik moet u laten gaan en leren loslaten, dat weet ik. Ik moet ruimte geven om te ademen, om te leven. De wereld in te gaan. Ik mag de deuren niet steeds sluiten en u doen geloven dat ik de enige wereld ben die nog voor u bestaat. Ik moet leren staan, ik moet leren verliezen en het in de ogen kijken, want dan alleen kan ik winnen.

Want ik zou wel willen. Dat ge in mijn haren slaapt en ademt uit mijn nek, dat ge drinkt uit het putje in mijn kin en van op mijn buik luistert naar de verhalen die ik vertel.

Ik moet u laten gaan, zachtjes, tot ge zelf terug komt en ervoor kiest, elke keer opnieuw.
Ik dank u voor uw armen om te missen.

Vogel
De uwe.



Brieven 1

Liefste

U lijkt verloren tussen wat toen en nu is. Het lijkt bitter en zuur, het doet vast pijn. Je praat te hard en kort, zinnen zouden zinnelijk moeten zijn. Je bent vergeten wat tranen laten is, u mag. Ik zal ze voor u opvangen en wachten tot ze parelen zijn. Ik zal leren wat troosten is, ik zal tonen wat liefde is. U bent het vergeten en ik loop over. Ik zal u tijd geven dat zacht tikt als regen op een raam bij een avond die valt. Ik zal u nieuwe kleren geven met mijn warmte en nieuw bed voor verse liefde. Liefste.

Je kijkt alsof je hard bent en week vanbinnen. Verteerd en gebruikt. Je kijkt zo dat je wel met mij zal moeten vrijen. Ik zal u tonen wat zacht is zodat je het niet meer vergeet. Als het moet dan doe ik het over, steeds weer. U zal van mij gaan houden, omdat het eigenlijk niet moeilijk is.

Mijn liefs

Uw Vogel.