L' Oiseau En Cage Revera des Nuages


Take me far




“Niet huilen,” zei hij, “want huilen is een klein beetje voor verdrietige mensen.”



Ik dank u, voor die armen om te missen

Ik dank u
Voor die haren die ik vind
bij het ontwaken van mijn bed
voor die twee borden op de tafel
als ik de koffie zet

Voor die woorden die Ge
niet vaak, maar oprecht en genegen
op mijn lippen drukt
wanneer ge kust

Voor de wegen
Naar mijn hart
Voor dat alles, de passie en de rust

voor het vergeten van de tijd
en het verdriet in mijn ogen
bij elk afscheid

ik dank u,
voor die liefde
die ik nog vaak niet begrijp



28/07/2010, 20:47
Filed under: geschreven | Tags: , ,

Ze leek op een liefde van lang geleden. Als een zomerzoen, een zachte zon in een bed vol vers. Zelfs als de wolken kwamen en toppen van de bomen bogen voor het geweld van de dag, school ik in het krullen van haar lach.

Voor Mel.



Let me stay here.

“Ik zou heel lang bij jou kunnen blijven, jou heel lang graag zien en soms – stiekem – van je houden…” Ze kantelde haar hoofd, liet de wind haar krullen aaien en tekende een denkbeeldig wolkje op de plek boven zijn navel. “Ik zou kunnen..en ik zou willen..misschien wel voor altijd.. (ze aarzelde), als dat bestaat…..Ik zal mijn best doen. Zal ik dat allemaal opschrijven?” Hij lachte lieflijk.



De zomer in mijn bed

Zijn lichaam rook naar de zomer. Naar zee en zoenen en zon. Hij ademde snel en gaf een wakke dampende warmte af waarvan ik graag wilde dat het nog een hele poos zou blijven. Het was erg warm, hier – zo in elkaar verstrengeld – in een bed dat niet eens het onze was. Het zweet drupte rond het puntje op zijn buik dat het bewijs van zijn begin was… en ik herinnerde me niet meer dat ik zoveel van iemand had gehouden als toen. Ik glimlachte en zoende de druppels van zijn buik voor een nieuw begin.

– Voor de man van wie ik hou