L' Oiseau En Cage Revera des Nuages


Gij kunt nog voor iemand leven

Lief

“Ge zijt een kind van uitersten,” zei ze. “Als ge kiest, springt
ge. Gij gooit u in een nieuw verhaal, gij kunt voor iemand leven.”

De kern van wat ze zei was wat mij het meeste raakte. Ik was
voor hem een stukje hemel geweest, of dat gevoel had hij mij gegeven. Van het
begin tot het eind en zelfs nog een stukje daarna. Dat zelfs als wij niet samen
waren, de wereld mocht weten dat hij van mij hield. Zijn ogen blonken en mijn
buik deed pijn van verlangens als hij naar me toe kwam. Hij sliep met mij in,
hij leefde van mij en ik van hem. Ze zegt dat het niets met hem te maken heeft,
dat vroeger. Het is een gevoel waar geen woorden voor zijn, dat niet met de
ratio te vatten is. Het land waar wolken geboren worden, zo noem ik het. Als
in: ‘Je moet er geweest zijn, om te weten hoe schoon het er is.’

Er waren dingen die ik nu nooit zal begrijpen. Hoe ik in jouw
aanwezigheid plots dingen niet meer goed kan en zo afhankelijk word. Nu meer
dan ooit. Dat ik je bijna niet raak, dat ik ga vervelen, soms. En boven alles,
dat jij – in dit leven – mij minst nodig hebt. Ook al hebben wij mensen nodig,
om graag te zien, het lijkt niet sterk genoeg. Het is een liefde die niet nog
eeuwen lijkt te duren.

Het lag in het begin al vast, dat ik nooit jouw wereld zou
zijn. En als ik vraag om harder van me te gaan houden tot het pijn doet, weet
je niet waarover ik het heb. Ik wil anders zijn, ik wil geen keuze zijn maar
een gevoel. Ik wil dat je mij de jouwe noemt, dat ik de jouwe ben – ook al zijn
wij nooit helemaal en onvoorwaardelijk van elkaar. Ik spring als ik kies. Ik
heb lief tot het pijn doet en ik weet dat het soms erg lastig is.

Ik weet al lang dat ik jouw hemel niet ben. Als dat nu niet
zo is, dan is dat straks helemaal niet zo, zegt ze, want liefde slijt een
beetje dus moet je marge hebben. En marge hebben wij niet, ik zie het aan hoe je
het lastig vindt handen vast te houden bij het wandelen, of kusjes te geven als
de wereld het kan zien. Hoe je in je rationaliteit de schoonheid soms vergeet
of de waarde van ons. En hoe verloren dat ik soms ben, dat ik jou zo nodig heb.

Ik ben warm met koude handen. Jij bent warm met muren om je
heen. Ik hou van jou, meer dan ik zou kunnen zeggen, maar ik heb meer nodig dan
dit. Ik geloof dat ik een meisje van gemis ben en van uitersten.

Ik gooi mij in uw armen, zei ze.

Ik kan voor iemand leven.

Mijn Allerliefs

Advertenties


En Cage
11/04/2011, 14:29
Filed under: gedacht, geschreven, leven | Tags: , , ,

aan een Onbekende.

Het waren vast als de tralie aan onze kooi, die herinneringen. Het waren de dingen die ons vasthielden op dezelfde plaats en die ons in hetzelfde bed lieten slapen. Soms lieten ze vergeten dat wij niet dezelfde waren, of toen wel en nu niet meer, daar twijfel ik nog over.

Er waren ook die dingen die wij zeiden maar die nooit gebeurd waren. Ze waren vlijmscherp soms, als het mes op de keel van de liefde die wij van ons af hadden geschreven. Wij bouwden een andere wereld van onze vroeger, om elkaar gemakkelijker te kunnen vergeten. Om ook gemakkelijker de weg terug te verliezen.

Wij bouwden muren, wallen en groeven grachten als oceanen tussen ons in. Wij vergaten van elkaar dat we nog leefden en duwden mensen van ons weg of bonden ze aan onze benen.  Maar jij lijkt te zijn vergeten dat zij zo nu en dan zacht vertellen hoe diep de gracht en hoe hoog jouw muren geworden zijn. Soms schrik ik er van en vertel ik de nacht dat tijd soms verlies is.

Het geeft allang niet meer dat jij de tijd bent vergeten. Achteraf gezien is hij ook nooit blijven stilstaan, al had ik dat bij tijden erg graag gewild. Ik onthoud alleen de mooie dingen, ik ben verzamelaar.

Groet

Vogel

ook voor jou een onbekende



Brieven 5

Lief

Leven is ademhalen, is liefhebben en vasthouden. Het is doorgaan en durven stilstaan, het is hartelijk kunnen lachen en schuilen bij intens verdriet. Het is zacht lopen op kousenvoeten om het schone niet wakker te maken en het is een stevig tred om beslissingen te nemen. Leven is bloed dat stroomt, een lijf dat ademt en geurt en een hart dat bonst. Leven is durven springen.

Laten we nog niet denken aan het splitsen. Laten we niet denken aan het scheiden. Aan hoe we elkaar zouden herinneren, want een gevoel herinneren we vast niet lang, het zijn de daden die langer blijven bestaan. Maar als je het zou willen weten; ik bewaar alleen mooie dingen. Ik ben verzamelaar. Laten we niet praten over doodgaan en verliezen, ik ben een slechte verliezer en vooral erg bang. En laten we niet praten over wat we nog niet weten, want onzekerheid werkt op mijn gemoed.

Wij zijn als het beste van elk van ons. Liefde duurt langer dan wij denken. Wij duren nog veel langer want wij zijn beter samen dan alleen. Leven is durven springen en ik spring graag met jou.

Mijn liefs

Vogel, de uwe

 



De brieven V

Ik wou dat je niet in mijn dromen kwam.
Zelfs niet voor even en zelfs niet als de postman,
of een vreemde met een ander verleden.
Mijn dromen waren jou allang vergeten.
Of dat hadden ze gemoeten.