L' Oiseau En Cage Revera des Nuages


Wat ik zou willen dat ge voelde bij ons afscheid

Gij lief mens, zegt ze en ze klopt het verdriet met hopen uit haar jas. Gij schoon mens. Haar ogen kijken uitgelopen zoals de schmink op haar gezicht. Ze is mooi als ze huilt. Niet veel mensen, maar zij wel. En als ze naar me toe komt en haar handen om me heen slaat met haar haren kriebel in mijn gezicht, ruik ik de zee. Een zoute zee vol tranen. Een zee vol verdriet dat ze een klein beetje, hier bij mij, in mijn hart en in mijn handen en in het gemis van haar warmte achterlaat.

ps. Ik laat u los.

Voor het vergeten, omdat we daar nooit goed in zullen zijn.

Voor haar, omdat ze een mooi schoon mens is. en echt. en ze minstens evenveel de ‘ze’ hier kon zijn.

Advertenties


Gij zijt als van gisteren.

Beste

Want dat zijt ge, een mens op z’n best.

Gij waart van vroeger. Ge waart heel lang van vroeger en daarna soms van soms. Soms als in niet erg vaak. hier en daar. zo nu en dan. Soms als in een glimlach aan de andere kant van de straat, een schouderklop, een koffie uit een automaat. een klein bericht dat ik jouw dag goed maak.

Gij zijt nu meer dan ooit als van gisteren. Als in niet lang geleden. Of lang geleden maar nog steeds dicht en zacht. Als in niet moeilijk en tevreden en daar. Altijd daar.

Vroeger is te lang geleden. Gij maakt ook míjn dag, vandaag. Morgen.

Tot straks.



As save as we can be

ik hou u dicht
liefst liefste
ik hou u het veiligst
Zo veilig als we kunnen zijn
Zo
In elkaar van elkaar
als één
massa
een hoop vlees
vergankelijk
zacht en week
wij kloppen en ademen
warmte voor elkaar
door elkaar en
we vergeten
straks ook nog
te stoppen
ik hou u dicht
Liefst liefste
veilig
zo veilig als we kunnen zijn
zo van elkaar.

 



Misschien

Misschien waren wij, en zullen wij nog erg lang zijn, een verhaal in een paar hoofden, net genoeg om voor altijd te bestaan…

het danst in mijn hoofd.



Take me far



De brieven II

Lief

Ik moet u laten gaan en leren loslaten, dat weet ik. Ik moet ruimte geven om te ademen, om te leven. De wereld in te gaan. Ik mag de deuren niet steeds sluiten en u doen geloven dat ik de enige wereld ben die nog voor u bestaat. Ik moet leren staan, ik moet leren verliezen en het in de ogen kijken, want dan alleen kan ik winnen.

Want ik zou wel willen. Dat ge in mijn haren slaapt en ademt uit mijn nek, dat ge drinkt uit het putje in mijn kin en van op mijn buik luistert naar de verhalen die ik vertel.

Ik moet u laten gaan, zachtjes, tot ge zelf terug komt en ervoor kiest, elke keer opnieuw.
Ik dank u voor uw armen om te missen.

Vogel
De uwe.



Brieven 1

Liefste

U lijkt verloren tussen wat toen en nu is. Het lijkt bitter en zuur, het doet vast pijn. Je praat te hard en kort, zinnen zouden zinnelijk moeten zijn. Je bent vergeten wat tranen laten is, u mag. Ik zal ze voor u opvangen en wachten tot ze parelen zijn. Ik zal leren wat troosten is, ik zal tonen wat liefde is. U bent het vergeten en ik loop over. Ik zal u tijd geven dat zacht tikt als regen op een raam bij een avond die valt. Ik zal u nieuwe kleren geven met mijn warmte en nieuw bed voor verse liefde. Liefste.

Je kijkt alsof je hard bent en week vanbinnen. Verteerd en gebruikt. Je kijkt zo dat je wel met mij zal moeten vrijen. Ik zal u tonen wat zacht is zodat je het niet meer vergeet. Als het moet dan doe ik het over, steeds weer. U zal van mij gaan houden, omdat het eigenlijk niet moeilijk is.

Mijn liefs

Uw Vogel.