L' Oiseau En Cage Revera des Nuages


As save as we can be

ik hou u dicht
liefst liefste
ik hou u het veiligst
Zo veilig als we kunnen zijn
Zo
In elkaar van elkaar
als één
massa
een hoop vlees
vergankelijk
zacht en week
wij kloppen en ademen
warmte voor elkaar
door elkaar en
we vergeten
straks ook nog
te stoppen
ik hou u dicht
Liefst liefste
veilig
zo veilig als we kunnen zijn
zo van elkaar.

 

Advertenties


Aan de doden uit mijn slaap

Aan de doden uit mijn slaap
Zei ik dat de tijd ons nog zou redden
Dat ik slaap, dat ik graag
Nog even slaap, zonder sterven
Aan mij
Zei zij dat alleen de tijd ons nog redden zou
Maar ik hou van jou, ik hou
De doden uit mijn slaap.

 



I felt the cold sea kiss my skin

Er staan letters in bloed
geschreven op het blad dat
alweer gedroogd is.
Zijn naam. Het beginnen
is het moeilijkst, op eindigen
en vergeten na.
En ik zing, soms, mijn dodenlied.
Over de vloek die op mijn aderen rust. Een liefde,
verbolgen in de koude grond, een ziel
die de aarde kust. En blijft.
En de deur kraakt als
het verkreukelen van mijn hart, en het
hijgt, het spuwt en kreunt.
En ik zing nog.



Who will comfort me?

In wiens armen kon ik huilen, met wie kon ik dromen ruilen en levens wisselen. Wiens vingers mocht ik lenen, voor het strelen in mijn haar, wanneer ik ’s avond laat zachtjes mijn slaap lag in te huilen. Voor wie had ik moeten opstaan, in de ochtend, als jij er niet meer was?

Toen je wonden had gesneden, hier tussen mijn toen en het straks. Wanneer ik pijn had geleden, bloed verloor en een hart. Wanneer ik dramatisch en ongecontroleerd mezelf verloor. En toen ik daarna mijn eigen liefde smeedde en de wonden langzaam zijn dichtgegroeid. Toen ik het huis vond waar mijn liefde zoek was geraakt, een nieuw bed kocht, en nieuw dons.

Nu de boom die onze liefde kende, langzaam is gespleten en boog voor nieuw geweld. Ik dacht dat bomen minstens eeuwen leefden. Nu die wonden oude wonden zijn geworden en nieuwe lippen mijn slaap haar dromen kust. Nu letters soms niet meer weten welke woorden moeten gevormd, welke zinnen wij moeten spreken. Nu ik in die armen vind wat zoek was: mijn rust.

Nu ik liever nu ben, dan straks,
ben jij nog steeds toen.



There’s only this, all else is unreal
11/06/2010, 22:38
Filed under: gedacht, geschreven | Tags: , , ,

Ik herinner me het vallen van een pen. Een door mij beschreven blad. Een inktvlek.
En dat ik aarzelde.
Dat de deur haast vanzelf opende en de kilte mijn kamer binnenwaaide, mijn ogen bedrukte en ik mijn lichaam alleen nog kon beschermen door ongecontroleerd te gaan rillen.
Dat mijn haren pijn gingen doen.
Dat er mensen waren, schreeuwden en duwden. Alsof een windhoos het hele huis overhoop haalde en met fundament, kelders en gewapend beton een heel eind door de lucht heen haalde. Dat stemmen zo luid tekeer gingen dat ze vervormden, hoger dan normaal klonken, buitenmenselijk bijna.
En.
Ik herinner me dat ik toen twijfelde aan mijn bestaan. Dat ik me nietig voelde in dat deurgat, in een huis dat ik niet kende. Dat ik daarna niet meer zou denken. Dat alles onwezenlijk leek, als in een nachtmerrie waarin ik heel hard wil gaan schreeuwen – omdat ik denk dat het levens redt, dat schreeuwen – maar dat alles blokkeert en dat het geluid van die hulpkreten veel te onderdrukt, te stil, te laat komen.

Iemand viel of ging de deur uit. Dat het te laat klonk.
Dat er stilte kwam die oorverdovend was. Een stilte die ik niet kende.
Dat ik me omdraaide, terug in mijn stoel ging zitten en schreef. Alleen mijn vingers bewogen.
En dat ik een einde schiep, volmaakt rond als een punt.



De zomer in mijn bed

Zijn lichaam rook naar de zomer. Naar zee en zoenen en zon. Hij ademde snel en gaf een wakke dampende warmte af waarvan ik graag wilde dat het nog een hele poos zou blijven. Het was erg warm, hier – zo in elkaar verstrengeld – in een bed dat niet eens het onze was. Het zweet drupte rond het puntje op zijn buik dat het bewijs van zijn begin was… en ik herinnerde me niet meer dat ik zoveel van iemand had gehouden als toen. Ik glimlachte en zoende de druppels van zijn buik voor een nieuw begin.

– Voor de man van wie ik hou