L' Oiseau En Cage Revera des Nuages


Ik doe het nog.
08/10/2013, 17:09
Filed under: gedacht, geschreven, leven, Liefde

Ik denk nog aan u. Voor mocht ge twijfelen. Het vergeten gaat moeilijk. Ik kom u tegen op de hoek van elke straat. In de winkel.  In het park. Bij het hardlopen – als ik mijn hart in mijn keel voel bonken en nog net niet doodga, komt ge mijn hoofd in gewaaid. Daar ga ik sneller van lopen. In mijn auto – ge paste er maar net in. Als ik de trap afkom, denk ik dat ge in mijn hal op mij staat te wachten. Ik denk nog steeds dat het kan.  Dat ge misschien ook aan mij zou denken. Dat ge mij ook nergens en overal vindt. Ik ben moeilijk met vergeten en afscheid nemen.



17/09/2013, 11:00
Filed under: Uncategorized

Soms ben ik niet verder dan een glimlach van je vandaan. Een omhelzing met twee armen, twee volle lippen om te troosten. Ik loop graag aan een arm, een hand om de mijne in te vergeten. In mijn hoofd is het de jouwe.



If it happens to exist…
09/09/2013, 15:24
Filed under: Uncategorized

Als het bestaat, wil ik het graag van jou horen, zacht fluisterend in een oor naar keuze. Als het bestaat mag jij het me tonen, dat het niet hetzelfde is als alles wat al bestond. Als het bestaat, mag je me ‘t laten voelen. Gebruik je handen, til me op en trek me dicht tegen je aan. Als het bestaat, leg het op mijn lippen. Slaap in mijn bed.



Die geur.
26/08/2013, 17:23
Filed under: Uncategorized

Ik glimlach, want aan ons lang vergeten verhaal hing een geur vast, een plek met kunst. Ik vond jou ergens tussen de dozen. Ik vond jou in de letters. Het eindeloze schrijven.  En wandelde daar weer, met jou. Ik was het vergeten, hoe het rook, hoe het voelde. Het kwam terug. Meteen. Ik zie het weer, een eerste kus, mijn onrust, jouw langzaamheid. Het (glim)lachen, de koffie. De zaalwachter die geen genoeg van ons kreeg. Een trein, een zithoek, een bed.



“I love you because no two snowflakes are alike, and it is possible, if you stand tippy-toe, to walk between the raindrops. ” ― Nikki Giovanni
22/08/2013, 13:45
Filed under: Uncategorized

Hij neemt me op. Hij drinkt zijn koffie en neemt mij op. We zagen elkaar nog nooit, maar ik ben vrij rustig. De regen druipt nog van zijn kleren af en ligt in een plasje onder zijn stoel. Een paraplu vergeten in een hoek. De ramen van dit cafeetje zijn wak en nat. Ik zou willen met het topje van een vinger iets tekenen op dat koude, natte glas, maar ik doe het niet.

Ik heb hem gevonden in een leegte, hij weet dat van mij. Hij weet ook dat hij komt om te kijken hoe ik dans in die leegte, verder verwacht hij niks. Dat weet ik. Hij zet de koffie neer en neemt een hoekje van de krant op de tafel vast. Ik heb altijd gevonden dat het samen hoorde; een bruin koffiehuis met kranten op te kleine tafeltjes.

Ik kijk uit het raam. Waar te beginnen. Een jaar gaat aan me voorbij en ik heb niets gevonden. Ik ben enkel kwijtgeraakt. Eerst een lief en daarna elk stukje van mijn liefzijn. Ik leef op een randje, een touw over een ravijn. En dat het me deugd doet, kan ik niet vertellen. Ik voel niks, zeg ik. Ik ben het kwijtgeraakt. Zo nu en dan denk ik te weten hoe het voelt, een arm om een heup, vingers over een blote rug, een zoen in mijn hals en de rilling die daarbij hoort. Ik kan zacht worden, dat is net zoveel leven als ademen, drinken en eten.

Hij spreekt en kijkt me vol aan. Hij is het kwijt. De rede om over liefde te praten. Hij spreekt met een hunkerend hart. Hij werd iemand anders, hij werd eenzaam in het ongelukkig zijn. Hij vindt in mij zijn gelijke. Alleen zie ik wat wij werden: hij gevaarlijk zacht en ik heel veel te hard.

Ik vertel dat het leven meer is dan dit. Dat ik hou, dat ik het altijd zal doen. Maar dat dit leven het mijne is. Dat ik best een tijdje wil koorddansen als het moet. Oefening baart de kunst. Ik vertel over het avontuur, het zoenen, elke dag een beetje meer passie en anders en meer. En dan het vrijen. Dat het gek is, dat het gek maakt. Het vrij zijn, dat het kriebelt. Maar dat ik niet kwijt ben. Ik neem hoogstens vakantie van het verliefd zijn, het binden. Ik hou, en ik zal altijd houden.

Ik leg mijn hand op zijn arm, zachtjes, als een kus van een zomerbries, en kijk hem in de ogen. Hij weet wat ik zeg, en voelt dat het nog ver is voor hem naar waar ik ben. Dat het goed mogelijk is dat we elkaar daar nooit zullen ontmoeten. Ik neem mijn jas en loop naar buiten – de regen in – terwijl hij zijn kop neemt, drinkt en me nakijkt.



Of ook…
30/07/2013, 14:38
Filed under: Uncategorized



moe van wachten en weten
23/07/2013, 13:28
Filed under: Uncategorized

Ik zal je nooit vertellen dat ik bang ben dat je me vergeten bent. Of dat ik zelf vergeet. Dat het zoeken moeilijk is en het vinden lang op zich laat wachten. Dat ik dwaal. Dat ik liefde vind die van iemand anders is. Dat ik verkeerd loop, de weg niet altijd vind in het donker. Ik kan je niet vertellen over hoe het verlangen roept in mij. Dat het me breekt, dat ik kraak. Dat ik vol van liefs ben, maar dat ik het niet kwijtraak. Ik kan niet vertellen dat ik deuren open heb gezet en dat ik moeilijk nog thuis vind. Ik kan ook muren bouwen, ik kan dansen en vergeten. Ik kan moe zijn. Moe van wachten en weten. Ik kan je nooit vertellen, dus dan doe ik dat niet, dat ik graag het naakt in je bed zou zijn, dat het me wakker houdt. Dat ik graag wakker ben om te wachten op wat nooit zal komen. Wij dromen, soms.