L' Oiseau En Cage Revera des Nuages


Het is fantastisch, het zal geweldig zijn.
17/10/2013, 11:04
Filed under: gedacht, geschreven, leven

Kunt ge ook iets vrolijks schrijven? Ge schrijft altijd zo donker, zegt ze en glimlacht alsof het soms echt niet goed met me gaat. Ik ben donker. Ik schrijf alleen donker, zeg ik. Gij geeft genoeg licht om mij de weg te tonen. Ze lacht. Ik zet een punt, denk ik, hier op dit moment. Tussen dit en het volgende drankje. Tussen het lachen en het dansen. Ik moet vooruit, omhoog klimmen, lopen, lachen en weer kunnen huilen. Geen zorgen, ik zal opnieuw van iemand houden en het zal geweldig zijn.

Advertenties


Ik doe het nog.
08/10/2013, 17:09
Filed under: gedacht, geschreven, leven, Liefde

Ik denk nog aan u. Voor mocht ge twijfelen. Het vergeten gaat moeilijk. Ik kom u tegen op de hoek van elke straat. In de winkel.  In het park. Bij het hardlopen – als ik mijn hart in mijn keel voel bonken en nog net niet doodga, komt ge mijn hoofd in gewaaid. Daar ga ik sneller van lopen. In mijn auto – ge paste er maar net in. Als ik de trap afkom, denk ik dat ge in mijn hal op mij staat te wachten. Ik denk nog steeds dat het kan.  Dat ge misschien ook aan mij zou denken. Dat ge mij ook nergens en overal vindt. Ik ben moeilijk met vergeten en afscheid nemen.



Ik zal het nooit meer doen.

Ik heb van je gehouden, maar ik weet dat ik het niet meer doe. Het is iets met denken en voelen wat ik nu beter begrijp. En dat tijd nooit wonden zal helen maar alleen het inzicht brengt dat het hart niet kon voelen.

Maar er is gemis. Dat zeker. Het ligt elke morgen naast me in bed, dicht tegen me aan als koude handen en voeten. Het zingt met me mee als ik de nacht in rijd. Het loopt naast me en lacht met mijn grappen. Het belt me nooit en ik ben bijna gestopt met daarop te wachten. Het kan me wakker houden. Het fluistert en is ook erg vaak stil. Ik wen eraan en het aan mij.

Er is een leegte, dat ook. Het echoot als ik er binnen kom. Ik loop er op kousevoeten. Er is lang niemand meer geweest, maar ik laat de deur op een kier. Ik ben niet bang. niet meer. Ik kan de dingen die je me had voorgehouden niet te kunnen.

Alleen zijn ook. Ik kan het. Het valt best mee, het alleen zijn. Maar niet voor lang.

Ik kan een extra paar handen gebruiken. En hoeken van lippen om te zoenen. Ik denk niet dat ik het zal verleren. Je loopt zo weer een hart binnen, maar het laat op zich wachten.

En intussen, ik zeg het je graag. Ik heb erg veel van je gehouden, maar ik weet dat ik het nooit meer zal doen.



Erg lang min één

Wij zijn bang
Ik ben bang
Soms
Soms bang voor het naar huis gaan
zonder zoenen
voor het naar huis gaan
zonder weten
zonder voelen, zonder lief
voor het altijd naar huis gaan
zonder jou
voor het gemis
zonder warmte in mijn bed
zonder kloppen van een hart
met koude handen en koude voeten
wij zijn bang
dat er thuis niks meer zal zijn
dan enkel een huis.



Wat ik zou willen dat ge voelde bij ons afscheid

Gij lief mens, zegt ze en ze klopt het verdriet met hopen uit haar jas. Gij schoon mens. Haar ogen kijken uitgelopen zoals de schmink op haar gezicht. Ze is mooi als ze huilt. Niet veel mensen, maar zij wel. En als ze naar me toe komt en haar handen om me heen slaat met haar haren kriebel in mijn gezicht, ruik ik de zee. Een zoute zee vol tranen. Een zee vol verdriet dat ze een klein beetje, hier bij mij, in mijn hart en in mijn handen en in het gemis van haar warmte achterlaat.

ps. Ik laat u los.

Voor het vergeten, omdat we daar nooit goed in zullen zijn.

Voor haar, omdat ze een mooi schoon mens is. en echt. en ze minstens evenveel de ‘ze’ hier kon zijn.



Gij zijt als van gisteren.

Beste

Want dat zijt ge, een mens op z’n best.

Gij waart van vroeger. Ge waart heel lang van vroeger en daarna soms van soms. Soms als in niet erg vaak. hier en daar. zo nu en dan. Soms als in een glimlach aan de andere kant van de straat, een schouderklop, een koffie uit een automaat. een klein bericht dat ik jouw dag goed maak.

Gij zijt nu meer dan ooit als van gisteren. Als in niet lang geleden. Of lang geleden maar nog steeds dicht en zacht. Als in niet moeilijk en tevreden en daar. Altijd daar.

Vroeger is te lang geleden. Gij maakt ook míjn dag, vandaag. Morgen.

Tot straks.



Kattenbelletje voor mijn lezer
22/02/2012, 15:07
Filed under: geschreven, leven

Ik loop op mijn tenen, zoek tijd, zoek moed, strooi kruimel, bouw een nestje met dromen roep zacht mijn vogel terug…
Jij hebt ook een tijd moeten wachten.

Liefs

Je Vogel