L' Oiseau En Cage Revera des Nuages


Het is fantastisch, het zal geweldig zijn.
17/10/2013, 11:04
Filed under: gedacht, geschreven, leven

Kunt ge ook iets vrolijks schrijven? Ge schrijft altijd zo donker, zegt ze en glimlacht alsof het soms echt niet goed met me gaat. Ik ben donker. Ik schrijf alleen donker, zeg ik. Gij geeft genoeg licht om mij de weg te tonen. Ze lacht. Ik zet een punt, denk ik, hier op dit moment. Tussen dit en het volgende drankje. Tussen het lachen en het dansen. Ik moet vooruit, omhoog klimmen, lopen, lachen en weer kunnen huilen. Geen zorgen, ik zal opnieuw van iemand houden en het zal geweldig zijn.

Advertenties


Ik doe het nog.
08/10/2013, 17:09
Filed under: gedacht, geschreven, leven, Liefde

Ik denk nog aan u. Voor mocht ge twijfelen. Het vergeten gaat moeilijk. Ik kom u tegen op de hoek van elke straat. In de winkel.  In het park. Bij het hardlopen – als ik mijn hart in mijn keel voel bonken en nog net niet doodga, komt ge mijn hoofd in gewaaid. Daar ga ik sneller van lopen. In mijn auto – ge paste er maar net in. Als ik de trap afkom, denk ik dat ge in mijn hal op mij staat te wachten. Ik denk nog steeds dat het kan.  Dat ge misschien ook aan mij zou denken. Dat ge mij ook nergens en overal vindt. Ik ben moeilijk met vergeten en afscheid nemen.



Gij zijt als van gisteren.

Beste

Want dat zijt ge, een mens op z’n best.

Gij waart van vroeger. Ge waart heel lang van vroeger en daarna soms van soms. Soms als in niet erg vaak. hier en daar. zo nu en dan. Soms als in een glimlach aan de andere kant van de straat, een schouderklop, een koffie uit een automaat. een klein bericht dat ik jouw dag goed maak.

Gij zijt nu meer dan ooit als van gisteren. Als in niet lang geleden. Of lang geleden maar nog steeds dicht en zacht. Als in niet moeilijk en tevreden en daar. Altijd daar.

Vroeger is te lang geleden. Gij maakt ook míjn dag, vandaag. Morgen.

Tot straks.



As save as we can be

ik hou u dicht
liefst liefste
ik hou u het veiligst
Zo veilig als we kunnen zijn
Zo
In elkaar van elkaar
als één
massa
een hoop vlees
vergankelijk
zacht en week
wij kloppen en ademen
warmte voor elkaar
door elkaar en
we vergeten
straks ook nog
te stoppen
ik hou u dicht
Liefst liefste
veilig
zo veilig als we kunnen zijn
zo van elkaar.

 



26/01/2012, 09:16
Filed under: gedacht, geschreven

Hier is het ook al lang stil. Ik vraag me soms af waar je bent, waarom je zo plots bent verdwenen. Soms, want niet genoeg om je te missen. De liefde hangt nog in de kamer, zegt ze. Ik zie het niet, ik voel het niet. Ik denk dat je ook op zoek bent naar wat je bent verloren, zoals ik het mijne hier soms kom zoeken.

Ik hoop dat alles goed met je gaat. Of misschien niet alles, maar ten minste iets. En dat je dat deel van jezelf terugvind, want helemaal ben je beter. Ik hoop je snel te horen, snel te zien en jouw handen wilden altijd voelen, dus tot erg snel, misschien.



geleefd geschreven
07/01/2012, 16:21
Filed under: gedacht, leven | Tags: ,

“Gij zijt hier al lang niet meer geweest,” zegt ze en trekt de stoel een beetje van bij de tafel weg. “Ga zitten en vertel verder. Vertel over hoe u leven aan u voorbijvliegt. Vertel van waar het de vorige keer eindigde, het verhaal. Het gaat snel hé? Ge weet dat ik graag naar u luister, dat ik het wil weten.”

“Ge zijt hier al lang niet meer geweest, kind.” Ze zucht en gaat zelf zitten. “Vertel es over hoe dat nu gaat, in het leven, wat doet gij nu zoal? Of zijn dat geen leuke dingen om te vertellen? Hebt ge een lief om van te houden en woont ge nu al alleen? Hebt ge het niet te druk met leven?”

Vertel maar… of zet u tenminste en drinkt koffie, eet taart.

Zijt hier. Blijft nog efkes.



Liefdesbrief voor eerlijke liefde
13/11/2011, 19:36
Filed under: gedacht, geschreven, leven, Liefde

Liefste
Er kunnen dagen gevuld, lange uren, dagen, maanden en hele jaren, decennia lang en misschien nog wel wat langer, gevuld met schrijven en lezen van liefdesbrieven over de tijd die we verliezen, over ons liefhebben, over wat zal zijn of zou zijn. Er valt zoveel te zeggen, te schrijven en toch ook niks. Tijd hebben we nu al te kort met en voor elkaar. Wanneer is tijd ooit genoeg. Waarom dan schrijven en teveel zoeken naar de woorden die nooit gevonden kunnen worden. Die niet eens bestaan. Letters ontgoochelen zo vaak.
Wij begonnen met niks, alleen een onuitgesproken leegte tussen ons in. Wij waren toen als een sprong in de duisternis, een stap op één nacht ijs. Wij zijn niet eens ‘al’ wij, wij zijn niet van ons, want wat is ‘ons’ behalve drie abstracte vormen als klanken op een wit blad. Gij zijt nooit van mij tot ge zelf de mijne wilt zijn en omgekeerd. Ge moogt trouwens kiezen wanneer ge de mijne wordt, maar stel liefst niet te lang uit, ik kan niet goed wachten.
Er zijn verhalen over mijn vroeger. Over eerste stapjes en boterhammen met choco in een tas koffie. Er zijn verhalen over wat misging, maar dat zie je zo, aan littekens en builen, aan kleine kantjes en gevoelige grenzen die we steeds, opnieuw, verleggen. Tot ze zacht en vergeten zijn. Er zijn dingen te vertellen, over wat toen gelukkig maakte, maar toen is toen en nu maakt gij mij gelukkig. Er is tijd te verliezen aan verhalen die we ooit, als de tijd er is, één voor één raken en zullen vertellen. Er komt een tijd, als gij de mijne zijt – ooit – dat we vergeten dat we ooit begonnen met een leegte die alleen maar gevuld kon worden.
Als ik dan toch liefdesbrieven schreef, lief, schreef ik vast dat ik nu al de uwe ben. Dat heb ik zo gekozen. Zacht om van te houden, lief en hard als het moet. Ik schreef dat ik dan soms een beetje doe alsof ik uw held ben, gewoon om te vergeten dat gij de enige echte zijt. En dat ge alles zijt wat ik nodig heb, maar dat ik dat alleen fluister. En dat ik graag slaap in je armen en warm word als je lacht, dat schreef ik er vast ook nog bij. En daarna met keurig uitgekozen en nog steeds ontgoochelende woorden op vergankelijke bladen dat tijd nooit genoeg is en nooit zal zijn.
Maar wij verzamelen samen onze tijd en schrijven geen lange liefdesbrieven,
wij schrijven hoogstens post-its. Gij maakt mij blij.

Mijn allerliefs

De uwe, nu al
Dan nog steeds.