L' Oiseau En Cage Revera des Nuages


17/10/2016, 12:39
Filed under: Uncategorized

Ik zet de bloemen buiten. Voor kleur straks als de sneeuw valt. Ik hoop op sneeuw. Nu ruikt de tuin nog naar gevallen bladeren, nat mos en een partij bloemkolen van bij de boer die verderop woont.

Ge ademt wolkjes. Ik sluit mijn ogen terwijl ik naar je vingers grijp. De mijne worden altijd het eerst echt koud. Jouw lippen blijven het langst warm. Ik hou van de stilte in de velden. Het geluid van enkele grazende koeien. Een eend die wappert voor hij op het water landt. Het ritselen van de mais. Ik hou van je zoenen op mijn voorhoofd, in mijn haar, mijn oor, mijn hals. Ik koester je warmte.

Mijn hart is nog steeds bang dat je me verlaat. Dat je op een dag wakker word met een ander besef van tijd, van leven, van liefde. Ik droom ervan. Als je weg bent, loop ik eindeloos verloren. Ik zeg het nooit hardop.

Ik probeer het schrijven opnieuw, het is mij kwijt. Ik hoop het terug te vinden, vroeg of laat.
Advertenties

1 reactie so far
Plaats een reactie

In Brugge staat het zwart op wit zo duidelijk gekalkt, als een noodkreet, bijna hoorbaar maar duidelijk geschilderd: een puur verlangen naar een terugkeer:
ALS JE WEGGAAT
KOM JE DAN OOK TERUG?

Reactie door Werner Lyssens




Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: