L' Oiseau En Cage Revera des Nuages


Die geur.
26/08/2013, 17:23
Filed under: Uncategorized

Ik glimlach, want aan ons lang vergeten verhaal hing een geur vast, een plek met kunst. Ik vond jou ergens tussen de dozen. Ik vond jou in de letters. Het eindeloze schrijven.  En wandelde daar weer, met jou. Ik was het vergeten, hoe het rook, hoe het voelde. Het kwam terug. Meteen. Ik zie het weer, een eerste kus, mijn onrust, jouw langzaamheid. Het (glim)lachen, de koffie. De zaalwachter die geen genoeg van ons kreeg. Een trein, een zithoek, een bed.



“I love you because no two snowflakes are alike, and it is possible, if you stand tippy-toe, to walk between the raindrops. ” ― Nikki Giovanni
22/08/2013, 13:45
Filed under: Uncategorized

Hij neemt me op. Hij drinkt zijn koffie en neemt mij op. We zagen elkaar nog nooit, maar ik ben vrij rustig. De regen druipt nog van zijn kleren af en ligt in een plasje onder zijn stoel. Een paraplu vergeten in een hoek. De ramen van dit cafeetje zijn wak en nat. Ik zou willen met het topje van een vinger iets tekenen op dat koude, natte glas, maar ik doe het niet.

Ik heb hem gevonden in een leegte, hij weet dat van mij. Hij weet ook dat hij komt om te kijken hoe ik dans in die leegte, verder verwacht hij niks. Dat weet ik. Hij zet de koffie neer en neemt een hoekje van de krant op de tafel vast. Ik heb altijd gevonden dat het samen hoorde; een bruin koffiehuis met kranten op te kleine tafeltjes.

Ik kijk uit het raam. Waar te beginnen. Een jaar gaat aan me voorbij en ik heb niets gevonden. Ik ben enkel kwijtgeraakt. Eerst een lief en daarna elk stukje van mijn liefzijn. Ik leef op een randje, een touw over een ravijn. En dat het me deugd doet, kan ik niet vertellen. Ik voel niks, zeg ik. Ik ben het kwijtgeraakt. Zo nu en dan denk ik te weten hoe het voelt, een arm om een heup, vingers over een blote rug, een zoen in mijn hals en de rilling die daarbij hoort. Ik kan zacht worden, dat is net zoveel leven als ademen, drinken en eten.

Hij spreekt en kijkt me vol aan. Hij is het kwijt. De rede om over liefde te praten. Hij spreekt met een hunkerend hart. Hij werd iemand anders, hij werd eenzaam in het ongelukkig zijn. Hij vindt in mij zijn gelijke. Alleen zie ik wat wij werden: hij gevaarlijk zacht en ik heel veel te hard.

Ik vertel dat het leven meer is dan dit. Dat ik hou, dat ik het altijd zal doen. Maar dat dit leven het mijne is. Dat ik best een tijdje wil koorddansen als het moet. Oefening baart de kunst. Ik vertel over het avontuur, het zoenen, elke dag een beetje meer passie en anders en meer. En dan het vrijen. Dat het gek is, dat het gek maakt. Het vrij zijn, dat het kriebelt. Maar dat ik niet kwijt ben. Ik neem hoogstens vakantie van het verliefd zijn, het binden. Ik hou, en ik zal altijd houden.

Ik leg mijn hand op zijn arm, zachtjes, als een kus van een zomerbries, en kijk hem in de ogen. Hij weet wat ik zeg, en voelt dat het nog ver is voor hem naar waar ik ben. Dat het goed mogelijk is dat we elkaar daar nooit zullen ontmoeten. Ik neem mijn jas en loop naar buiten – de regen in – terwijl hij zijn kop neemt, drinkt en me nakijkt.