L' Oiseau En Cage Revera des Nuages


+

Ze miste zijn schouder om op te huilen, het deinen van zijn naakte slaap, het krullen van zijn haren, de liefde tussen hen in… ze geloofde niet in afscheid nemen, er is alleen een nieuw begin.

Advertenties


Misschien

Misschien waren wij, en zullen wij nog erg lang zijn, een verhaal in een paar hoofden, net genoeg om voor altijd te bestaan…

het danst in mijn hoofd.



Take me far



En Cage
11/04/2011, 14:29
Filed under: gedacht, geschreven, leven | Tags: , , ,

aan een Onbekende.

Het waren vast als de tralie aan onze kooi, die herinneringen. Het waren de dingen die ons vasthielden op dezelfde plaats en die ons in hetzelfde bed lieten slapen. Soms lieten ze vergeten dat wij niet dezelfde waren, of toen wel en nu niet meer, daar twijfel ik nog over.

Er waren ook die dingen die wij zeiden maar die nooit gebeurd waren. Ze waren vlijmscherp soms, als het mes op de keel van de liefde die wij van ons af hadden geschreven. Wij bouwden een andere wereld van onze vroeger, om elkaar gemakkelijker te kunnen vergeten. Om ook gemakkelijker de weg terug te verliezen.

Wij bouwden muren, wallen en groeven grachten als oceanen tussen ons in. Wij vergaten van elkaar dat we nog leefden en duwden mensen van ons weg of bonden ze aan onze benen.  Maar jij lijkt te zijn vergeten dat zij zo nu en dan zacht vertellen hoe diep de gracht en hoe hoog jouw muren geworden zijn. Soms schrik ik er van en vertel ik de nacht dat tijd soms verlies is.

Het geeft allang niet meer dat jij de tijd bent vergeten. Achteraf gezien is hij ook nooit blijven stilstaan, al had ik dat bij tijden erg graag gewild. Ik onthoud alleen de mooie dingen, ik ben verzamelaar.

Groet

Vogel

ook voor jou een onbekende