L' Oiseau En Cage Revera des Nuages


Voor als gij mij verlaat.
28/01/2011, 12:40
Filed under: Uncategorized

Als ge mij verlaat
verban ik de tijd en huil ik
de zeëen bij elkaar
roep ik de vogels en laat hen aan de wolken vertellen
dat er regen komen moet

Als ge mij verlaat, laat dan de deur op een kier
voor uw terugkeer voor als ge mij mocht missen
laat dan uw kleren hier, om uw warmte in te bewaren
en uw vingers om te strelen door mijn haren

Als ge mij verlaat
komt snel terug.

Advertenties


-|-
28/01/2011, 10:35
Filed under: Uncategorized

Kom hier en sta stil. Ik zal zorgen dat het vlug gebeurt en zeker geen pijn doet. Tja, pijn doet het zeker, maar daarna heb je vast geen last meer van hartzeer. “



De brieven II

Lief

Ik moet u laten gaan en leren loslaten, dat weet ik. Ik moet ruimte geven om te ademen, om te leven. De wereld in te gaan. Ik mag de deuren niet steeds sluiten en u doen geloven dat ik de enige wereld ben die nog voor u bestaat. Ik moet leren staan, ik moet leren verliezen en het in de ogen kijken, want dan alleen kan ik winnen.

Want ik zou wel willen. Dat ge in mijn haren slaapt en ademt uit mijn nek, dat ge drinkt uit het putje in mijn kin en van op mijn buik luistert naar de verhalen die ik vertel.

Ik moet u laten gaan, zachtjes, tot ge zelf terug komt en ervoor kiest, elke keer opnieuw.
Ik dank u voor uw armen om te missen.

Vogel
De uwe.



Je bent de zachtheid der dingen

Ik ben uw honger en uw verlangen
ik ben de zucht van uw zinnen
ik heb de lippen om aan te hangen
ik ben het naakt om te beminnen

jij bent het pad van mijn verlangen
je bent meer man dan ik al vond
je bent het gemis dat blijft hangen
wanneer alleen de avond komt

jij bent de zachtheid der dingen



Brieven 1

Liefste

U lijkt verloren tussen wat toen en nu is. Het lijkt bitter en zuur, het doet vast pijn. Je praat te hard en kort, zinnen zouden zinnelijk moeten zijn. Je bent vergeten wat tranen laten is, u mag. Ik zal ze voor u opvangen en wachten tot ze parelen zijn. Ik zal leren wat troosten is, ik zal tonen wat liefde is. U bent het vergeten en ik loop over. Ik zal u tijd geven dat zacht tikt als regen op een raam bij een avond die valt. Ik zal u nieuwe kleren geven met mijn warmte en nieuw bed voor verse liefde. Liefste.

Je kijkt alsof je hard bent en week vanbinnen. Verteerd en gebruikt. Je kijkt zo dat je wel met mij zal moeten vrijen. Ik zal u tonen wat zacht is zodat je het niet meer vergeet. Als het moet dan doe ik het over, steeds weer. U zal van mij gaan houden, omdat het eigenlijk niet moeilijk is.

Mijn liefs

Uw Vogel.



hier niet

Ik zag het, aan de letters die ze koos, dat ze mij hier had gezocht. Tussen de proppen op de grond en de nog lauwe warmte in mijn bed. Het is al een tijd geleden, lang genoeg om het bijna niet te zijn vergeten. Ze dacht dat ik mezelf hier in woorden op de muren had geschreven, dat deze kamer de kamer van mijn ziel was. Al wist ik niet precies waarin ze geloofde, ik wist ook nauwelijks wie ze was.

Misschien kwam zij hem hier zoeken, ooit. Al had ze moeten weten, dat hij nooit lang is gebleven. Dat hij zacht was en hard als dat moest. Of zij kwam de leegte lezen, alsof er in de kamer een liefde hing die zij nog moest leren. Daar twijfelde ik niet aan. Zij kwam misschien die liefde stelen, zacht luisteren hoe het strelen gaat, hoe hij houdt van zoenen en hoe te vrijen opdat hij langer zou blijven. Zacht en liefelijk en nog en nog en vooral niet te stoppen. Want stoppen is als doodgaan.

Misschien kwam zij zoeken hoe het verdwijnen gaat als hij de deur uit gaat, hoe wreed de liefde is die zij niet kent. De liefde die ik ben. Misschien verwachtte zij het hele verhaal, als een mythe – een erg mooi en triest verzinsel – waar men van wegdroomt maar nooit bewaarheid. Misschien waren wij, en zullen wij nog erg lang zijn, een verhaal in een paar hoofden, net genoeg om voor altijd te bestaan.

Zij ademde de lucht die ik voor mezelf had bewaard, ze keek naar wat van hem was overgebleven en voorzichtig gestapeld in de kast dat hij voor deze kamer had gebouwd. Ze keek naar de vlek op de muur, volmaakt rond als een einde dat ik had geschapen. Zij luisterde naar wat zij niet verstond en wachtte misschien op mijn terugkeer. Ze zag niet dat ik de liefde meenam een andere kamer in, liefde herwon, bezong en vermenigvuldigde en dat ik herbegon.

Ze is niet lang gebleven, de klok is blijven stilstaan, zie ik nu. Zij kwam en keek en vond alleen de leegte waarmee ze was gekomen, de rest was voor haar onvindbaar.

 



zachtjes

“(her)beginnen is het moeilijkst, op eindigen en vergeten na.”

Maar ik hou van jou
zachtjes
nog en nog en nog