L' Oiseau En Cage Revera des Nuages


Voor een afscheid dat niet het mijne is.

De laatste zeven stenen van een thuis liggen te staren en fluisteren zachtjes de namen van zij die hier laatst waren. De paden door de tuin zijn allang bedekt met sneeuw en verbergen de smart van een hof dat ooit zomerliefdes kende.
Ooit dansten de gordijnen in de zomer op het briesje dat door de open ramen naar binnen drong maar sloten in de winter. Voorgoed, bleek dan.
Zij had het licht laten branden voor de mooie momenten, zodat hij kon zien wat hij zich moest herinneren.
Zijn lichaam bonst en geurt, ademt door spleten, kreunt en kronkelt en onder elk van zijn tenen lagen hier ooit de stenen van zijn paradijs.
Hij slaapt allang niet meer in het bed die er staat, maar fluistert soms zacht haar naam en hoopt dat de wind hem een handje helpt.
Al wat bleef zijn kamers gevuld met dromen en herinneringen als behang aan de muur, met hier en daar vlekken waar de tranen vloeiden, en barsten waar de weemoed zong.
Zijn gemis rook naar vallen en weer opstaan, naar snot en slijm en bij tijden naar de kiem van een ongeboren kind dat de schoot wordt uitgeworpen, als een liefde die vergeten wordt.
Maar zij als de zijne was – in de kus in haar hand, in de lucht op zijn wang – al lang gestorven.

Voor een afscheid dat niet het mijne is.
Omdat afscheid niet bestaat.

Foto: Nelly Valkova


Koop Island Blues

hello my love
it’s getting cold on this island
i’m sad alone
i’m so sad on my own
the truth is
that we were much too young
and now I’m looking for you
or anyone like you

we said goodbye
with a smile on our faces
now you’re alone
you’re so sad on your own
the truth is
that we run out of time
and now you’re looking for me
or anyone like me

Een groet voor Groef, hij toonde wat zacht en vol schoon is. En omdat al wat mooi is, gedeeld moet worden.

Daarnaast omdat het vragen oproept, over wat was. Maar het verleden is al lang geleden, en toch voelt het soms als was alles pas gisteren.
Dit alles om te zeggen dat het best goed gaat. Dat alles beter gaat. En ook voor de verandering.
Ik luister en mijn hart zingt.




.
18/12/2010, 18:31
Filed under: Uncategorized

“Laten we nog es vrijen voor de toekomst, denk ik dan. Of voor het verlangen en voor elke minuut die we tot nu toe al verspilden. Of voor het gemis dat straks weer komt als jij de deur uit gaat. “

L’Oiseau



.*.
14/12/2010, 22:33
Filed under: gedacht

Ik ben (bijna) vergeten hoe je leeft.
Het kwam mijn hoofd in geblazen, misschien ligt het aan het weer of aan de lichtjes in de straat.
Ik ben aan het vergeten.
Ik vergeet hoe snel je ademt en hoe zacht je streelt. Ik ben al bijna vergeten hoe je loopt en praat, hoe stil je fluisteren is. Ik ben al bijna vergeten dat je ook tranen laat en ik denk te zijn vergeten hoe dan dat troosten gaat.
Ik was al bijna vergeten hoeveel liefde is, hoever en hoelang en of altijd bestaat. Maar het kwam terug. Ik was al bijna vergeten hoe het wandelen gaat, aan een hand van een held. Maar held zijn wij allemaal.
Ik was het bijna vergeten, maar weet weer hoe lieven gaat.




“Niet huilen,” zei hij, “want huilen is een klein beetje voor verdrietige mensen.”



Ik ben uw huis

Ik ben een huis, kom in mij wonen
Ik zal zacht voor u zijn
als het dons van iets
wat nog niet lang bestaat

ik bouw een bed
met mijn geheimen en
leen u mijn hoofd
voor wat ge niet verstaat

Kom in mij wonen
Ik zal u warmen en
Gij moogt leven van
de tranen die ik laat

Ik ben een huis
groot en sterk
en klein en warm
alleen als gij dat wilt.

Ik zal
uw thuis zijn
kom in mij wonen
of ten minste
bij mij…

als ge wilt.



Aan de doden uit mijn slaap

Aan de doden uit mijn slaap
Zei ik dat de tijd ons nog zou redden
Dat ik slaap, dat ik graag
Nog even slaap, zonder sterven
Aan mij
Zei zij dat alleen de tijd ons nog redden zou
Maar ik hou van jou, ik hou
De doden uit mijn slaap.