L' Oiseau En Cage Revera des Nuages


Who will comfort me?

In wiens armen kon ik huilen, met wie kon ik dromen ruilen en levens wisselen. Wiens vingers mocht ik lenen, voor het strelen in mijn haar, wanneer ik ’s avond laat zachtjes mijn slaap lag in te huilen. Voor wie had ik moeten opstaan, in de ochtend, als jij er niet meer was?

Toen je wonden had gesneden, hier tussen mijn toen en het straks. Wanneer ik pijn had geleden, bloed verloor en een hart. Wanneer ik dramatisch en ongecontroleerd mezelf verloor. En toen ik daarna mijn eigen liefde smeedde en de wonden langzaam zijn dichtgegroeid. Toen ik het huis vond waar mijn liefde zoek was geraakt, een nieuw bed kocht, en nieuw dons.

Nu de boom die onze liefde kende, langzaam is gespleten en boog voor nieuw geweld. Ik dacht dat bomen minstens eeuwen leefden. Nu die wonden oude wonden zijn geworden en nieuwe lippen mijn slaap haar dromen kust. Nu letters soms niet meer weten welke woorden moeten gevormd, welke zinnen wij moeten spreken. Nu ik in die armen vind wat zoek was: mijn rust.

Nu ik liever nu ben, dan straks,
ben jij nog steeds toen.

Advertenties

2 reacties so far
Plaats een reactie

Dan sluiten jullie (ze) niet meer echt op elkaar aan. Jammer en mooi geschreven.

Reactie door Vlindera

Het hele leven tussen dat wat eens was aan liefde en dat wat nog komen zal, misschien, waarschijnlijk. De vele emoties, loslaten, verwelkomen, oud, vergaan en nieuw. In die periode ben je zo ongeveer slechts waarnemer en ervarende van wat er met jezelf gebeurt.
Gelukkig zijn er die armen waar je tussen mag.
X

Reactie door Vlindera




Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: