L' Oiseau En Cage Revera des Nuages


het liefste stukje
17/06/2010, 21:12
Filed under: gedacht, geschreven, leven

Het liefste stukje Hem zijn de groene ogen die zacht lachen als hij kijkt of als hij ziet hoeveel held hij in haar ogen is. Soms is eentje toegeknepen voor heel even – alsof hij zo zegt dat ie nog steeds minstens een beetje van haar houdt.
Of lippen, een beetje hoger aan de ene kant maar vol als hij de hare zoent.
Twee handen om haren te verleggen, om liefde te verklaren, om handen vast te houden en om te strelen – wanneer de nacht komt en er een bed is om in te verdwalen.
En het liefste stukje Haar, is dat hij haar liefste is.

Advertenties


Ik zal leren zonder jou
13/06/2010, 00:00
Filed under: Uncategorized

.

Ik zal je leren vergeten, als je dat graag wilt, fluisterde hij zacht in haar oor.
Hij zoende haar lippen en haar wang, streek zacht in haar hals neer en zoende opnieuw.
Zij deed haar ogen dicht en leidde zijn handen, zij aarzelden niet.
Hij wist waar hij moest strelen, waar zoenen pasten en waar zijn tong.
Hij kende haar dromen en haar hele lichaam. Zij werd zacht in zijn handen.
Ik zal leren leven zonder jou.
Het bed voelde knus aan, haar lichaam warm en naakt.
Hij had lief en hij verdwaalde in haar, probeerde niet te zijn.
Ik zal leren dat jij niet meer mijn bent.
Niet mijn, niet meer.

31 januari ’10



There’s only this, all else is unreal
11/06/2010, 22:38
Filed under: gedacht, geschreven | Tags: , , ,

Ik herinner me het vallen van een pen. Een door mij beschreven blad. Een inktvlek.
En dat ik aarzelde.
Dat de deur haast vanzelf opende en de kilte mijn kamer binnenwaaide, mijn ogen bedrukte en ik mijn lichaam alleen nog kon beschermen door ongecontroleerd te gaan rillen.
Dat mijn haren pijn gingen doen.
Dat er mensen waren, schreeuwden en duwden. Alsof een windhoos het hele huis overhoop haalde en met fundament, kelders en gewapend beton een heel eind door de lucht heen haalde. Dat stemmen zo luid tekeer gingen dat ze vervormden, hoger dan normaal klonken, buitenmenselijk bijna.
En.
Ik herinner me dat ik toen twijfelde aan mijn bestaan. Dat ik me nietig voelde in dat deurgat, in een huis dat ik niet kende. Dat ik daarna niet meer zou denken. Dat alles onwezenlijk leek, als in een nachtmerrie waarin ik heel hard wil gaan schreeuwen – omdat ik denk dat het levens redt, dat schreeuwen – maar dat alles blokkeert en dat het geluid van die hulpkreten veel te onderdrukt, te stil, te laat komen.

Iemand viel of ging de deur uit. Dat het te laat klonk.
Dat er stilte kwam die oorverdovend was. Een stilte die ik niet kende.
Dat ik me omdraaide, terug in mijn stoel ging zitten en schreef. Alleen mijn vingers bewogen.
En dat ik een einde schiep, volmaakt rond als een punt.



De zomer in mijn bed

Zijn lichaam rook naar de zomer. Naar zee en zoenen en zon. Hij ademde snel en gaf een wakke dampende warmte af waarvan ik graag wilde dat het nog een hele poos zou blijven. Het was erg warm, hier – zo in elkaar verstrengeld – in een bed dat niet eens het onze was. Het zweet drupte rond het puntje op zijn buik dat het bewijs van zijn begin was… en ik herinnerde me niet meer dat ik zoveel van iemand had gehouden als toen. Ik glimlachte en zoende de druppels van zijn buik voor een nieuw begin.

– Voor de man van wie ik hou



Haar lente
05/06/2010, 10:25
Filed under: geschreven, leven | Tags: , , , ,

Hij was vergeten dat haar lente soms met tranen kwam, het verdriet van het dooien werkte ook op haar gemoed.