L' Oiseau En Cage Revera des Nuages

Liefste
Er kunnen dagen gevuld, lange uren, dagen, maanden en hele jaren, decennia lang en misschien nog wel wat langer, gevuld met schrijven en lezen van liefdesbrieven over de tijd die we verliezen, over ons liefhebben, over wat zal zijn of zou zijn. Er valt zoveel te zeggen, te schrijven en toch ook niks. Tijd hebben we nu al te kort met en voor elkaar. Wanneer is tijd ooit genoeg. Waarom dan schrijven en teveel zoeken naar de woorden die nooit gevonden kunnen worden. Die niet eens bestaan. Letters ontgoochelen zo vaak.
Wij begonnen met niks, alleen een onuitgesproken leegte tussen ons in. Wij waren toen als een sprong in de duisternis, een stap op één nacht ijs. Wij zijn niet eens ‘al’ wij, wij zijn niet van ons, want wat is ‘ons’ behalve drie abstracte vormen als klanken op een wit blad. Gij zijt nooit van mij tot ge zelf de mijne wilt zijn en omgekeerd. Ge moogt trouwens kiezen wanneer ge de mijne wordt, maar stel liefst niet te lang uit, ik kan niet goed wachten.
Er zijn verhalen over mijn vroeger. Over eerste stapjes en boterhammen met choco in een tas koffie. Er zijn verhalen over wat misging, maar dat zie je zo, aan littekens en builen, aan kleine kantjes en gevoelige grenzen die we steeds, opnieuw, verleggen. Tot ze zacht en vergeten zijn. Er zijn dingen te vertellen, over wat toen gelukkig maakte, maar toen is toen en nu maakt gij mij gelukkig. Er is tijd te verliezen aan verhalen die we ooit, als de tijd er is, één voor één raken en zullen vertellen. Er komt een tijd, als gij de mijne zijt – ooit – dat we vergeten dat we ooit begonnen met een leegte die alleen maar gevuld kon worden.
Als ik dan toch liefdesbrieven schreef, lief, schreef ik vast dat ik nu al de uwe ben. Dat heb ik zo gekozen. Zacht om van te houden, lief en hard als het moet. Ik schreef dat ik dan soms een beetje doe alsof ik uw held ben, gewoon om te vergeten dat gij de enige echte zijt. En dat ge alles zijt wat ik nodig heb, maar dat ik dat alleen fluister. En dat ik graag slaap in je armen en warm word als je lacht, dat schreef ik er vast ook nog bij. En daarna met keurig uitgekozen en nog steeds ontgoochelende woorden op vergankelijke bladen dat tijd nooit genoeg is en nooit zal zijn.
Maar wij verzamelen samen onze tijd en schrijven geen lange liefdesbrieven,
wij schrijven hoogstens post-its. Gij maakt mij blij.

Mijn allerliefs

De uwe, nu al
Dan nog steeds.